marja de vries

 

Marja de Vries Marja de Vries (1954) studeerde biologie en ecologie en werkte ruim 10 jaar als textielkunstenares. Op zoek naar inzicht in hoe wij als mensen in harmonie met de natuur kunnen leven, bezocht ze verschillende inheemse culturen en ontwikkelde ze haar intuïtieve communicatie met de natuur. Sinds 2003 zet ze zich volledig in om bij te dragen aan een wereldwijde transformatie en het creëren van wereld waarin alles en iedereen in harmonie met al het andere kan leven. Omdat de manier waarop we leren en onderwijs vormgeven - samen met opvoeding in het algemeen - hierbij een sleutelrol speelt, richt ze zich met name op de transformatie van leren en onderwijs, zodat het meer in lijn zal zijn met wie wij en onze kinderen in essentie zijn. Sinds het verschijnen van haar boek 'De Hele Olifant in Beeld' in 2007, dat inmiddels al een derde druk kent, wordt ze regelmatig en door vele uiteenlopende organisaties uitgenodigd voor het geven van presentaties (zie agenda), meestal over de universele wetmatigheden in het algemeen, maar sinds kort ook over Samenlevingen in Balans waarover ze haar tweede boek aan het schrijven is.

Na haar studie aan de Rijksuniversiteit van Utrecht en de Rijksuniversiteit van Groningen (MO-Biologie in 1980) maakte ze voor diverse tijdschriften en boeken illustraties en was actief op het terrein van Natuur– en Milieu-Educatie, de Milieubeweging, de Vredesbeweging en de Vrouwenbeweging. Het verlangen naar integratie van deze verschillende zaken leidde naar de vraag “Hoe kunnen wij als mensen in harmonie met de natuur leven?” Op zoek naar antwoorden op deze vraag hield ze zich enerzijds intensief bezig met persoonlijke groei en spirituele ontwikkeling en bezocht ze anderzijds verschillende inheemse culturen (o.a. de Dinka in de Nijlmoerassen van Zuid–Soedan, de Quechua indianen in het Andesgebergte van Peru en de Blackfeet indianen in Montana, USA). Ze ontwikkelde haar vermogen tot intuïtieve communicatie met de natuur en haar inzichten in de niet – fysieke werkelijkheid allereerst van 1990 tot 1992 op basis van cursussen bij het CICO in Utrecht en daarna door trainingen volgens Amerikaans inheemse tradities. Hiervoor ging ze allereerst in 1993 en 1994 naar Brooke Medicine Eagle in Montana. De ontmoeting met de Grandmotherspirits in 1994 als onderdeel daarvan was een ervaring die haar inzicht in de wereld definitief veranderde. De intensieve trainingen van 1995 tot 1998 bij Tom Brown,Jr. in New Jersey hielpen haar om op basis van vele persoonlijke ervaringen deze nieuwe inzichten in hoe wereld werkelijk in elkaar zit verder te verdiepen, te begrijpen en zich eigen te maken. In Nederland gaf ze verschillende workshops intuïtieve communicatie met de natuur en was twee jaar lid van de oprichtingsgroep van het Natuur College. Haar groeiend inzicht in de symbooltaal en inherente wijsheid van dromen gaf ze zowel vorm in haar droomcursussen als in haar wandkleden. Als autodidactisch textielkunstenares maakte ze bovendien veel wandkleden in opdracht, waarbij ze zich focuste op de energie van de persoon voor wie het wandkleed wordt. De beelden die ze zo ‘ziet’ bracht ze over in materie. Meer over haar textielkunst. In 2003 besloot ze om zich volledig in te gaan zetten voor vernieuwingen op het terrein van leren en onderwijs en bij te dragen aan een wereldwijde transformatie, en aan een wereld waarin alles en iedereen in harmonie met al het andere kan leven. Terwijl de manier waarop we leren en onderwijs vormgeven - samen met opvoeding in het algemeen - hierbij een sleutelrol speelt, richt ze zich met name op de transformatie van leren en onderwijs. Als nieuwe universeel geldende uitgangspunten hiervoor, beschrijft ze in haar boek De Hele Olifant in Beeld de universele wetmatigheden die ten grondslag liggen aan de ordening en harmonie van het universum. Ze doet dat op basis van de gemeenschappelijke inzichten van de verschillende wijsheidstradities en de recente wetenschappelijke ontdekkingen die deze inzichten bevestigen. Dit boek, dat in juni 2007 bij uitgeverij Ankh-Hermes verscheen en waarvan binnen een jaar een tweede druk verschenen is en in 2009 de derde druk, laat in feite een geheel nieuw wereldbeeld zien. (het verhaal achter het ontstaan van dit boek) Sinds het verschijnen van het boek De Hele Olifant in Beeld wordt ze vaak gevraagd als spreker (zie voor actuele presentaties de agenda). Inmiddels is ze bezig met het schrijven van haar tweede boek. Dit boek zal duidelijk maken dat een samenleving waarin wij als mensen in harmonie met de natuur kunnen leven en waarin leren en onderwijs meer in lijn zal zijn met wie we in essentie zijn en meer in harmonie met het grotere geheel waarin wij leven, een 'Samenleving in Balans' is: een samenleving waarbij inzicht in de werking van de universele wetmatigheden een inherent onderdeel van de cultuur is. Iedereen die op de hoogte wil blijven van de laatste ontwikkelingen kan zich aan melden voor de nieuwsbrief door zijn of haar emailadres doorgeven. Een simpel mailtje met je emailadres is voldoende.

Feest op 1 juni 2007: Het boek 'De Hele Olifant in Beeld' is er eindelijk!

Het verhaal achter het ontstaan van het eerste boek

Omdat mensen mij regelmatig vragen hoe ik tot het schrijven van het boek 'De Hele Olifant in Beeld' ben gekomen of hoe het mogelijk is geweest dat ik dat in nog geen 3 jaar heb geschreven is hier Het verhaal achter het ontstaan van het boek te lezen.

Andere ervaringen met de universele wetten in mijn persoonlijke leven
Toen ik tijdens het schrijven van 'De Hele Olifant in Beeld' een steeds beter inzicht kreeg in de universele wetmatigheden, kon ik ook terugkijkend herkennen op welke momenten in mijn persoonlijke leven, ik onbewust al kennis had gemaakt met de werking er van. Hier zijn een paar mooie voorbeelden daarvan te lezen.

Interviews

Komt: Zondag 8 augustus 2010:

Interview met Marja de Vries over het boek 'De Hele Olifant in Beeld' door Rinus van Warven, presentator van het levensbeschouwelijke radio-programma Tendens. Het interview wordt zondag 8 augustus 2010 van 7.00 - 8.00 uur uitgezonden door Omroep Gelderland.
Interview door Karen Bosveld, 'Alles is met alles verbonden', klik hier

‘Elk holds the Starchild’ – het verhaal achter mijn naam

De naam ‘Elk holds the Starchild’ heb ik in 1993 van Brooke Medicine Eagle gekregen na mijn eerste vision quest onder haar begeleiding. In de Noord–Amerikaanse, inheemse tradities is een vision quest een manier om antwoorden op belangrijke vragen te krijgen en/of om meer inzicht te krijgen in de richting en doel van je leven. Door een aantal dagen en nachten ergens helemaal alleen op één plaats in de natuur door te brengen en niet te eten en zo veel mogelijk in het hier en nu te zijn, kunnen inzichten zich onder andere aandienen als opvallend gedrag van dieren, maar ook als kleine en grote visioenen. Tijdens deze eerste vision quest in de ongerepte natuur van Montana, USA, had ik twee zeer indrukwekkende ervaringen.
De eerste indrukwekkende ervaring was de aanwezigheid van de wapiti herten. Tijdens de schemering van de eerste avond hoorde ik een onbekend fluitend geluid dat uit de richting van de bosrand kwam, waarop ik vanuit mijn plekje een goed uitzicht had. Eerst dacht ik dat het een vogel was, vervolgens vroeg ik me af of dit misschien het geluid van een roepende coyote was. Pas de volgende ochtend begreep ik wat ik had gehoord, toen ik aan de bosrand een grote groep wapiti’s zag. Wapiti’s – in het engels elk – zijn grote herten, vergelijkbaar met onze edelherten. Terwijl bij de edelherten de mannetjes in de paartijd een soort loeiend geluid maken dat ‘burlen’ wordt genoemd, maken de mannelijke wapiti’s in de paartijd een soort fluitend geluid. Dat fluitende geluid was wat ik de vorige avond had gehoord. De rest van mijn vison quest ben ik me bewust geweest van de permanente aanwezigheid van deze prachtige dieren en heb ik ze overdag urenlang kunnen observeren. Door het kijken naar de wapiti’s werkten aspecten van hun gedrag die mij in het bijzonder opvielen als een spiegel, waardoor dat waar ik me niet van bewust was zichtbaar werd. Wat me namelijk het meeste raakte in hun gedrag was hun groepsgeest: hoe ze als groep elkaar steunden, waarschuwden en hielpen in deze ongerepte natuurlijke omgeving waar ook beren en poema's leefden. Zo werd ik mij bewust van een innerlijk verlangen om mij onderdeel te voelen van een sociale gemeenschap waar zo'n onderlinge ondersteuning een belangrijke rol speelt.
De andere indrukwekkende ervaring tijdens deze vision quest was dat er een levendige dialoog ontstond tussen mij en een innerlijk kind in mij. Dit kind deed zich aan mij voor als helemaal uitgehongerd en zeer verwaarloosd en ik begreep dat het mijn verantwoordelijkheid was om haar alle zorg en aandacht te geven die ze nodig had. Terwijl het me lukte om langzaam maar zeker contact met haar te krijgen, betrapte ik mezelf er op dat ik haar Starving Child – uitgehongerd kind –noemde. Ik realiseerde me dat dat geen goed idee was, want natuurlijk wilde ik niets lievers dan dat dit kind weer helemaal gezond en fit zou worden en daarom besloot ik dat ze een andere naam nodig had. En ogenblikkelijk nog voor dat ik één enkele gedachte had over wat een betere naam zou kunnen zijn, in plaats van Starving Child ‘was’ daar de naam ‘Star… Child’. Dat overviel me en mijn rationele ik vond dat eigenlijk iets te voor de hand liggend. Maar tot mijn verrassing nam ik waar dat het uitgehongerde kind dat tot dan toe een futloze indruk had gemaakt nu begon te dansen en te springen van blijheid omdat ik het eindelijk begrepen had… Zo begreep ik inderdaad, dat zij graag Starchild genoemd wilde worden. Wat ik op dat moment echter niet begreep was wáárom ze dat wilde en wáárom ze daar zo blij van werd…
Tijdens de ceremonie waarin Brooke Medicine Eagle mij de naam ‘Elk holds the Starchild’ gaf, vertelde ze dat de bedoeling van het krijgen van de naam is om de naam te worden. Dat wil zeggen dat de naam die ik kreeg niet weergaf wie ik op dat moment was, maar wie ik bezig was te worden. De naam kon zo helpen om dat meer te belichamen, te gaan leven en te zijn. Bovendien legde ze me uit dat deze naam ‘Elk holds the Starchild’ aangaf dat het belangrijk was dat ik de beide ervaringen die ik tijdens mijn vision quest had gehad met elkaar zou integreren zodat ik zelf ook meer één geheel zouden worden. Op die manier zou het me hopelijk lukken om het Starchild–aspect – mijn authentieke zelf – tenslotte vrijelijk naar buiten te laten komen. Ik ontdekte dat ik dat geen geringe opgave vond. Terwijl ik het niet moeilijk vond om een goede band op te bouwen met het Sterrekind in mijzelf, is het een lange weg geweest om werkelijk de gehele naam te worden en om mijn authentieke zelf te zijn temidden van de mensen en de wereld om mij heen. Door het schrijven en vervolgens naar buiten brengen van het boek ‘De Hele Olifant in Beeld’ merk ik tot mijn vreugde dat het me eindelijk af en toe begint te lukken!